Waar de DRID wordt ingezet

Een festivalterrein is de plek waar drones en mensen het dichtst bij elkaar komen. De vergunning verbiedt ze meestal, het publiek staat er schouder aan schouder, en tot voor kort kon niemand vaststellen wie er vloog.

Een zonnepark is groot, leeg en ligt afgelegen. Er loopt zelden iemand rond, er staat voor honderdduizenden euro aan koper en omvormers, en een dronevlucht van tien minuten laat precies zien waar het ligt en hoe het hek loopt.

Een datacenter heeft weinig mensen op het terrein en veel waarde binnen het hek. De beveiliging is gebouwd op hekken, camera’s en toegangscontrole, en die drie kijken allemaal naar de grond.

Een haven of chemiecluster is een terrein waar een klein toestel een groot gevolg kan hebben. Er wordt met gevaarlijke stoffen gewerkt, er liggen zeeschepen met eigen regels, en het terrein is te groot om met het oog te bewaken.

Bij een penitentiaire inrichting is de drone geen nieuwsgierige bezoeker maar een bezorgdienst. Telefoons, simkaarten, drugs en soms wapens gaan over de muur, en het toestel is binnen een minuut weer weg.

Bij een luchthaven is de rekensom eenvoudig: één drone op de verkeerde plek legt het vliegverkeer stil, en elke stilgelegde minuut kost geld en vertrouwen. Zicht op wat er in de nabijheid vliegt is daar geen luxe.

Bij een defensielocatie is de vraag zelden of u detectie wilt, maar onder welke voorwaarden u een systeem binnenlaat. Waar staan de gegevens, wie kan het uitzetten, en wat gebeurt er als de leverancier morgen niet meer bestaat.